Dag 2; lang leve de president… of toch niet?

Na heerlijk wat uurtjes slaap zaten Carola en ik fris aan het ontbijt. Heerlijk gegeten, onze rugzak gepakt en even de omgeving verkend.
Op de een of andere manier merkte ik dat ik wel een beetje bang was op straat. Zo kwam er een motorrijder aan die voor ons stopte en maar bij ons in de buurt bleef. Ik vertrouwde het voor geen meter en zei tegen Carola dat we beter door konden lopen. Later hoorde ik van Petra dat alle motorrijders taxichauffers zijn… oooo, wat ben ik toch een held op sokken!

Buiten viel ook op dat de straten erg schoon zijn en er ook op zondag hard gewerkt word om alles goed schoon te houden.
Om 10 uur zijn we met de hele groep vertrokken richting het Genocide Memorial. Helaas werden wij daar teleurgesteld en mochten we niet naar binnen. Reden: de president zou langs kunnen komen. Of dat waar is betwijfelen we… maargoed, we mochten niet naar binnen dus moest er gekeken worden wat we dan in de ochtend gingen doen! Om de tijd even te doden wilden we onderling een balletje trappen, maar helaas, ook dat mocht niet want de president zou komen…. yeah right!

We hebben veel rond gereden in de auto waarbij ik nog meer enge mannen met enge geweren heb gezien. Maar ook Afrikaanse vrouwen met mooie kledij, mannen die zwaar sjouwwerk verrichten en kindjes die maar naar ons bleven zwaaien.

De volgende stop was bij een youth centre waar kleine kinderen maar ook jongeren van mijn leeftijd heerlijk aan het sporten waren. Ik raakte in gesprek met een jongen van een jaar of 20, na een tijdje vroeg ik of hij nog broers of zussen had. Hij vertelde dat hij nog 2 broers had en dat de rest van de familie was vermoord tijdens de genocide. Daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. Wow, nu kwam de ellende van een aantal jaar geleden wel heel dichtbij! Heftig, heftig, heftig! Meteen dacht ik; ‘zouden de mensen hier weten hoe goed wij het in Nederland hebben’. Ik denk het niet, want hoe moeten ze aan die kennis komen? Deze mensen leven in enorme shit maar ze doen echt enorm hun best om er het beste van te maken!!! Respect, heel veel respect!

Na onze trip hebben we heerlijk wat gegeten, daarna hebben wij het kantoor van Right To Play bezocht en kregen we een presentatie over datgene wat RTP allemaal in Rwanda doet, Erg interessant en leerzaam! Zo hoorde ik dat veel ouders enige tijd geleden nog niet echt geloofden in de kracht van sport en spel, zij hielden hun kinderen het liefste thuis. Inmiddels is deze situatie in positieve zin veranderd en nemen er steeds meer kinderen deel aan de activiteiten en programma’s van Right To Play. Good work!

Het toppunt van de dag was de community play day! Dit speelde zich af op een uitgestrekt veld, op een afgelegen plek waar de armoede duidelijk zichtbaar was. We werden warm ontvangen en de 2 coaches die ruim 30 kinderen onder hun hoede hadden leverden prachtig werk! Ze hadden alle kinderen goed onder controle en zorgden dat de kinderen ook wat leerden. Zo was er een spelletje met stellingen over HIV/aids; al spelenderwijs proberen ze deze kinderen dus kennis mee te geven over deze gezondheidsproblematiek. Zo zie je dus dat sport en spel een geweldig middel is om kinderen nieuwe kennis bij te brengen. De coaches gingen op een goede manier met de kinderen om en ik had echt het idee dat de kinderen alle activiteiten ook heel erg leuk vonden.

Het was bijzonder; bijzonder om een kind van 6 zorgzaam te zien voor haar babyzusje zonder luier, bijzonder hoe kinderen je aanraken om te zien of de huidskleuren afgaven, bijzonder om te zien hoe graag de kinderen willen leren, bijzonder om te zien hoe Femke en Barbara een clinic gaven over zwemmen en schaatsen en bijzonder om te voelen hoe het is om even ‘1 van hun te zijn’.

Toen we met de auto wegreden kwamen er een aantal kinderen achter de auto aangerend, erg apart maar toch ook speciaal. Dat geeft je veel waardering. Ik voelde me ook af en toe wel een beetje beroemd en weet nu hoe Beatrix zich soms voelt; altijd maar zwaaien en lief lachen haha. Nou, als ik daar kinderen vrolijk mee maak dan doe ik dat met heel veel plezier en liefde!

Wat de dag ons morgen gaat brengen is 1 groot raadsel. Morgen gaat de president de speech houden en hoe het volk daar op reageert is nog even afwachten. Wij hebben net onze spullen gepakt; een aantal spullen blijven in Kigali waar wij woensdag weer opnieuw zullen arriveren. De rest van de spullen nemen we met de auto mee naar Gisenyi, waarschijnlijk zullen wij ’s middags die kant opgaan als het hopelijk wat rustiger is op straat.

Ik vind het wel een beetje spannend en hoop dat er geen nare dingen zullen gebeuren rondom de activiteiten van de president. Gelukkig worden wij goed begeleid door de medewerkers van het Right To Play in Kigali, dat gaat dus zeker goedkomen!

Vanavond hebben wij met Right To Play medewerker Eric en chauffeur Steve gegeten in een leuk restaurantje. Er was ook swingende muziek aanwezig dus hebben wij ook nog even onze heupen flink laten bewegen. Ik als fanatieke danseres vond dit natuurlijk helemaal geweldig whaha… Het hoogtepunt was wel dat een Afrikaanse man met mij wilde dansen, oooo, ik plaste nog net niet in mijn broek van het lachen. Ik heb zoooo’n hekel aan dansen. Maar: atijd blijven lachen

Carola en ik zetten nog even snel de eerste foto’s op de laptop en gaan daarna, in een diepe slaap, de indrukken van vandaag een plekje geven. Het is niet niks maar nog steeds vind ik het erg bijzonder dat ik dit allemaal mee mag maken en mezelf ook bij terugkomst in Nederland in kan blijven zetten voor Right To Play!

Hopelijk tot morgen vanuit Gisenyi!

Liefs, Chris