De trip naar Gisenyi!

Alweer een nieuwe dag! Nadat ik laat was gaan slapen aangezien ik nog druk was met mijn vorige blogpost en het heel erg lang duurde voordat ik eindelijk 3 foto’s had geupload werd ik ook alweer erg vroeg wakker!
In de ochtend hebben we ontbeten, onze laatste spullen ingepakt en hebben we via de televisie gekeken naar de speech van de president.
Het beeld was niet zo geweldig en de tv liep ook regelmatig vast, toch hebben we vele positieve woorden van de president gehoord!

’s Middags hebben de chauffeur en Right  To Play medewerkster Hope ons naar Gisenyi gebracht. Het was erg proppen in de auto met vele spullen, toch paste alles erin. Onderweg heb ik genoten van het landschap; heel veel heuvels en veel groen. Gewoon supermooi! Af en toe schrok ik wel enorm van alles mensen, auto’s en fietsen op de weg. Een ongeluk zit in een klein hoekje…

Tijdens het auto rijden zag ik vrouwen die hun kleding in een beekje met wat water waste, mensen die bij de berg stonden in de hoop daar wat water uit te putten en kinderen, jongeren & ouderen die op hun hoofd van alles droegen.
Zelfs kleine kinderen, die nog maar net konden lopen, ontfermden zich over hun kleine broertje of zusje door deze in een doek te dragen of liepen met kleine ‘jerrycans’  om ergens ver weg wat water te halen.

Onderweg kwamen we ook langs een Congolees vluchtenkamp. Vergelijkbaar met een grote partytent met daar omheen wat zeil. Stel je het eens voor dat je daarin moet leven met heel veel andere mensen om je heen. Kamperen is leuk, maar voor langere tijd in een tent te leven en eigenlijk geen vooruitzicht te hebben op een betere situatie is toch verschrikkelijk? Het raakte mij, het deed mij even pijn. Het is zo oneerlijk verdeeld in de wereld!

Tijdens de autorit vroegen wij onszelf ook af wat er gebeurt als er iemand ziek is. Nou, dat antwoord is heel simpel. Niks! Als er in Nederland iemand een hartaanval of wat dan ook krijgt bellen wij een ambulance en staat die binnen no time voor de deur. Hier is dat onmogelijk. Hoe moeten deze mensen in vredesnaam iemand bereiken die kan helpen? Geen telefoon, geen internet. Niks!
Deze mensen doen overdag ook niks, puur omdat er gewoon niks te doen is. Het enige wat er gedaan kan worden is langs de weg lopen, spelen met stokken en dingen sjouwen.. en dat dag in dag uit!

Nu ik dit typ zit ik even aan de bar. Als ik de straat uitloop kom ik bij de grensovergang voor Congo, hier hebben we vanuit de auto even gekeken. Ik vond het niet cool, ik vond het naar.. waarom weet ik niet, wegwezen dacht ik!

De tijd vliegt enorm snel voorbij! Morgen is het alweer dinsdag, ik heb opnieuw zin in een nieuwe dag en weet zeker dat het weer een bijzonder dag zal worden!

Tot morgen, Chris