1 van de indrukwekkendste dagen uit mijn leven..

Wat een dag! Wow, ik moet hier echt even van bijkomen.
Het begon al wat minder doordat mijn maag van streek is en alles er aan de voor en achterkant uitkomt (details zal ik jullie besparen).
Koste wat het kost wilde ik toch mee om alle afspraken en activiteiten van vandaag te bezoeken, ondanks veeeeele toiletbezoeken is dat gelukt! Yeah!

Als eerste maakten we een stop bij het Right To Play kantoor in Gisenyi. Hier hebben we veel te horen gekregen over de verschillende projecten en over de manier van werken met coaches. Het was erg interessant om te horen op welke gebieden en voor welke doelgroepen Right To Play activiteiten organiseert.
Het hoogtepunt hier was zeker het momenten waarop we met elkaar (wij en de kantoormedewerkers) liedjes over Right To Play gingen zingen, geweldig! Hopelijk kan ik jullie hier nog een keer een filmpje van laten zien.
Zoveel power. Heerlijk; mensen met een missie, ik hou ervan!

Na het bezoek aan het kantoor zijn we doorgegaan naar de plaatsvervangende burgermeester. Met haar hadden we een zeer positief gesprek over hun samenwerking met Right To Play. Meerdere keren gaf ze aan hoe blij dankbaar ze is. ‘God bless you’.

Het volgende bezoek was een centrum waar veel georganiseerd word voor jongeren op verschillende gebieden. Niet alleen op het gebied van sport en spel, maar ook drama, kunst en muziek. Zo is er daar bijvoorbeeld ook een lied geschreven over HIV om op die manier mensen te kunnen informeren. Kinderen worden hier ook gestimuleerd om verder te gaan en een beroep te leren, voor zover dat natuurlijk mogelijk is. We spraken ook met een coach, Innocent was zijn naam en het was leuk om van hem te horen hoe hij aankijkt tegen het leiden van groepen en het hebben van een voorbeeldfunctie. Behalve al het goede wat we hoorden werden we ook geconfronteerd met straatkinderen. Er leven ongeveer 500 kinderen in Gisenyi op straat, dit komt vaak door de Genocide of HIV. Er is voor hun wel een plek waar ze eventueel naartoe kunnen om een vak te leren (bouwen, schilderen, wassen) maar dat is op een eiland. Deze kinderen willen hier niet naartoe, wat redelijk logisch is, ze willen niet ergens anders ‘weggestopt’ worden. Bij het centrum was ook een klas met dove kinderen, met hun hebben we nog even een potje volleybal en basketbal gespeeld. Cool!

Na het centrum zijn we doorgereden naar een primary school. Toen we aankwamen waren heeeel veel kinderen met hun leraar of lerares zich aan het klaarmaken om te zingen en te dansen. Stel je dit maar eens voor; je stapt uit de auto op een uitgestrekt veld en ziet allemaal kinderen iets speciaals doen voor JOU! Het ontroerde mij en heel stiekem heb ik wat tranen weggepinkt.
Na de tranen was ik alweer gauw bij de les aangezien ik kennis heb gemaakt met de ‘wc’ van de school. Oooo, als ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel. Ik voelde me daarna ook heel vies maar moest stiekem wel lachen om alle Afrikanen die om mijn ‘wc’ aan het lachen waren. Het is wat; een blanke die even zijn behoefte doet in een hokkie… Verschrikkelijk. Ik zal jullie de details besparen!

Het was een bijzonder ontmoeting met deze schoolkinderen! Ze zijn zo blij met onze komst, geweldig! We hebben ook een kijkje genomen in verschillende klassen waar iedereen voor ons ging zingen. Natuurlijk konden wij niet achterblijven met het aanleren van ‘hoofd, schouder, knie en teen’.
Ik vond het wel moeilijk dat in de klas veel kinderen zaten die les krijgen en in de deuropening de kinderen stonden die geen mogelijkheid tot onderwijs hebben. Het blijft oneerlijk!

Het laatste bezoek was aan een andere school. Ik was blij dat we daar aankwamen en lachende gezichten zag. Ik kon wel even wat vrolijkheid gebruiken aangezien we net daarvoor een lijk in het water hadden zien liggen. Bah, dat beeld zal ik niet gauw vergeten. Gelukkig overheerst nog wel het fijne gevoel van de lieve kinderen en het fantastische werk van Right To Play!
De coach bij deze school was werkelijk fantastisch; hij gaf het goede voorbeeld, legde uit waarom een bepaald spel gespeeld werd, sprak met de kinderen en was bovenal erg enthousiast. Zo hoort het te zijn!
Na het spelen van wat spellen zijn we met een aantal oudere kinderen een ruimte in te gaan om een discussie aan te gaan. Het was bijzonder om te horen waarom zij sport en spel zo belangrijk vinden; ze gaan niet het foute pad op, het is goed voor de gezondheid, ze leren om samen te werken en krijgen er vrienden door. Femke en Barbara hielden ook nog een betoog over het harde werken in de sportwereld. Ze vertelden de kinderen o.a. dat je leert om om te gaan met winnen en verliezen en dat sport heel fijn kan zijn om de nare dingen in het leven te vergeten. Barbara vertelde ook nog tegen de kinderen dat sport ook zeker toegankelijk is voor meiden, wij waren het voorbeeld aangezien we hier op veldbezoek zijn met 6 vrouwen waarvoor sport een belangrijk punt in het leven is.

Wat een dag, wat een dag!
Ik leer hier enorm veel en hoop dat ik jullie iets mee kan geven door deze verhalen. Ik voel me nog steeds enorm bevoorrecht en zal mezelf zo ook altijd blijven voelen…
Ik weet even niet hoe ik verder dit verhaal moet afsluiten. Ik zit een beetje ‘vol’ van alle indrukken, het is niet niks!

Carpe Diem, Chris