600 kinderen in een weeshuis, 2000 kinderen op school

Allereerst: I feel better. Ik eet en drink weer goed & hou alles goed in mijn lichaam!

Vanochtend zijn we vroeg uit het hotel in Gisenyi vertrokken om onze reis verder voort te zetten en af te sluiten in Kigali. Onze eerste stop was bij een weeshuis. Petra had ons al voorbereid door te vertellen dat het een heftige situatie kon zijn.
Nou, dat was het zeker! Natuurlijk werden we weer warm ontvangen en was iedereen erg blij met onze komst. In het weeshuis verblijven 600 kinderen waarvan 28 kinderen met een beperking.
Allereerst hebben we een estafette gedaan waarbij je in tweetallen naar een bak water moest rennen, je handen moest wassen en ook weer schoon moest maken. Een spel met een duidelijke boodschap dus! Erg belangrijk!
Na het spel hebben de kinderen weer voor ons gezongen en daarna mochten wij binnen een kijkje nemen. Pfffff, 3 enorm zielige kinderen die op de grond zaten en ik ben bang dat zij hier al jaren zitten en dat de aankomende jaren ook zullen blijven doen… Het deed veel met me, de situatie voor kinderen met een beperking in Nederland is echt 239089239024 keer beter. Dat verdienen deze kinderen toch ook? De slaapzaal was ook echt geen pretje, kinderen slapen hier waarschijnlijk met meerdere kinderen in 1 bed en hun behoefte wordt gewoon op de grond gedaan aangezien er geen luiers zijn. Het stonk er ook enorm naar het apenverblijf in een dierentuin, verschrikkelijk!
Wees zijn is al verschrikkelijk, daar kies je als kind niet voor. En dan ook nog leven in zo’n vreselijke situatie. BAH!

Met mijn gedachten nog bij de lieve kinderen reden we weer verder. Op het programma stond een afspraak bij het Ministerie maar dit is helaas niet doorgegaan. We zijn doorgereden om wat souvernirs te scoren en daarna hebben we nog een primary school bezocht.

Op deze school krijgen 2000 leerlingen onderwijs. De helft in de ochtend en de andere helft in de middag. De school zag er aardig goed uit en had zelfs een liberary waar kinderen boekjes kunnen lenen. Op het veld hebben wij weer deelgenomen aan het spel wat de coach gaf. Het spel zat goed in elkaar en elke coach die ik tot nu toe heb zien lesgeven heeft zijn zaken goed voor elkaar!
We spraken ook met de directeur van de school en die was erg blij met onze komst. Hij vond ons ‘sterren’ en wenste ons maar ook onze vrienden en familie in Nederland het allerbeste toe!

Het Genocide Memorial was vandaag helaas al vroeg gesloten, morgen is onze allerlaatste dag en hopen we hier toch nog een bezoekje aan te kunnen brengen.
Ik ga mezelf nu even klaarmaken voor een laatste diner met onze groep en de medewerkers van het kantoor van Right To Play in Kigali.

De tijd is werkelijk waar voorbijgevlogen. In korte tijd heb ik enorm veel gezien, beleefd, meegemaakt, gedaan en geleerd. Voor mij is het een kleine droom die is uitgekomen en dat zal voor altijd in mijn gedachten blijven. Onderling was het een geweldige week, we hebben het erg gezellig met elkaar gehad en de kracht  die de Afrikaanse mensen uitstralen geeft mij ook enorm veel power om door te gaan met datgene wat ik allemaal wil bereiken in mijn leven.
Af en toe zeuren als iets tegenzit mag, maar doorgaan en lachen helpt toch echt het beste!

Morgenavond gaat ons vliegtuig weer de lucht in, vrijdagochtend ben ik in Brussel en ’s middags hoop ik weer in Nijmegen te zijn. Vanuit Nijmegen zal ik mijn laatste verhaal INCLUSIEF foto’s met jullie delen!

Volg je droom, geniet van het leven & laat anderen lekker meegenieten!

Heel veel liefs, Chris