Gister begonnen wij de dag op kantoor waar wij een Coach Network Meeting hebben bijgewoond. Dit is een meeting waarbij coaches met elkaar in gesprek gaan over hun functioneren, over de projecten en over datgene wat zij nog graag zouden willen doen. Deze coaches werken vaak als leraar op een school en zorgen ervoor dat er ook Right To Play activiteiten worden gegeven. Dit is een vrijwillige functie: vrijwilliger zijn in je eigen ontwikkelingsland, wow, dan zit je hart wel op de goede plek! De coaches zijn misschien wel de belangrijkste mensen binnen de projecten van Right To Play. Deze mensen hebben recht op veel waardering, wij vonden het dan ook een beetje raar dat er geen enkele kantoormedewerker bij de meeting aanwezig was. Mooi leerpunt voor in de toekomst anders zullen coaches misschien voor hun eigen weg kiezen.

Na de meeting zijn we doorgereden naar het stadion waar wij een meeting hadden met atleten. Deze professionele atleten zijn voornamelijk actief op het gebied van atletiek.  Barbara de Loor en Femke Heemskerk hebben ook veel ervaring met het hoogste sportniveau in de wereld, hierdoor zijn zij een goed voorbeeld voor jonge kinderen die ook succesvol willen worden in de sportwereld. Zij ondersteunen Right To Play door als ambassadeur mee te gaan op veldbezoek en door het benaderen van verschillende media om Right To Play nog bekender te maken. In Rwanda zouden ze hier op dezelfde manier vorm aan moeten geven. Op die manier kunnen kinderen leren dat het zeker mogelijk is om bepaalde doelen te bereiken door hard te werken!
Doordat wij met 6 vrouwen in Rwanda aanwezig waren hebben wij kunnen laten zien dat vrouwen daadwerkelijk iets kunnen bereiken in en met sport. In Rwanda wordt hier soms alleen wat anders over gedacht… Een professionele, vrouwelijke atlete vertelde ons dat ze dacht dat meiden sporten niet leuk vinden. Ook dacht ze dat meiden niet sporten omdat ze dan niet leuk worden gevonden door een man en niet zouden kunnen trouwen. Aiiiii, dat is wel erg traditioneel…

Nadat wij nog even met de atleten op de foto waren geweest stapten we opnieuw in de auto richting het kantoor. Hier zou ik eindelijk mijn presentatie gaan geven die in het teken zou staan van de omgang binnen sport met beperkte kinderen. Helaas was er niet veel tijd omdat wij om half 1 toch echt voor een lunch bij de Nederlandse Ambassade werden verwacht. Gelukkig had ik mijn presentatie + dia’s helemaal in het Engels uitgewerkt en dit heb ik dus achter kunnen laten. Ik ben ervan overtuigd dat de coaches de presentatie zullen doorlezen, ze willen tenslotte graag nieuwe dingen leren.

Iets later dan half 1 arriveerden wij bij een heel groot huis, een auto met een Nederlands vlaggetje erop en een grote Nederlandse vlag in de tuin: het huis van de ambassadeur van Nederland. Toen ik binnenkwam keek ik wel even mijn ogen uit. Een enorme grote tuin en een chique gedekte tafel met zelfs een naamboordje bij elk bord. We hebben tijdens een 3 gangen lunch met elkaar gesproken over verschillende zaken binnen Rwanda maar natuurlijk ook over de voortzetting van de Right To Play projecten. Het was een gezellig samenzijn.

Na de lunch hebben wij deze bijzondere week afgesloten bij het Genocide Memorial.
In 1994 zijn in een periode van 100 dagen in Rwanda bijna 1 miljoen mensen vermoord. Het was een burgeroorlog tussen Tutsi’s en Hutu’s waarbij voornamelijk vrouwen en kinderen het doelwit waren. Het Genocide Memorial laat zien hoe vreselijk deze oorlog was en ik kan je vertellen; het was niet om aan te zien! Er werden veel filmpjes en foto’s getoond over onschuldige, vermoorde mensen. Vreselijk! Ik wil niet al teveel ingaan op datgene wat ik heb gezien omdat ik liever blijf denken aan al de positieve dingen die ik in Rwanda heb gezien. De Genocide speelt een belangrijke rol in de ontwikkeling van het land en in de ontwikkeling van de mens. Niemand spreekt eigenlijk over de Genocide omdat er heel veel mensen op gruwelijke wijze zijn vermoord. Veel volwassenen, maar ook kinderen hebben dit voor hun eigen ogen zien gebeuren en zullen dit nooit echt kunnen verwerken. Ik krijg er kippenvel van.. zal er ooit wel over gesproken worden? Zullen de mensen het ooit een plekje kunnen geven?

Vanuit het Memorial zijn we doorgereden naar het hotel waar wij onze spullen hebben gepakt om via Uganda terug te reizen naar Brussel….

Inmiddels ben ik dus weer veilig terug in Nederland en hier ben ik stiekem best wel blij mee. Ik had dit veldbezoek voor geen goud willen missen en ben nog steeds erg blij over alles wat ik mee heb mogen maken. Niet alles wat leuk, het was heftig! Toch blijf ik terugdenken aan alle jonge en oude mensen die wat van het leven proberen te maken.
De afgelopen week is er voor mezelf iets goed duidelijk geworden: ik wil anderen blijven helpen en sport vind ik een onwijs goed middel om doelen te verwezenlijken. De aankomende maanden ga ik mijn scriptie schrijven, daarna nog 3 vakken volgen en dan ben ik klaar op het HBO.
Klaar met studeren, klaar voor het ontdekken van nog meer bijzondere dingen in de wereld…

Via deze weg wil ik Right To Play bedanken voor deze geweldige ervaring! Super! Ik zal zeker actief blijven om nog meer mensen kennis te laten maken met Right To Play in de hoop dat er in de toekomst veel goede dingen in alle projectlanden gerealiseerd kunnen worden.

Petra, Joke, Femke, Barbara en Carola: bedankt voor alle fijne gesprekken, het lachen en jullie warmte. Stuk voor stuk zijn jullie bijzondere personen. Blijf vooral jezelf en doe je ding, jullie zijn fantastisch en kunnen een hoop voor anderen betekenen. Volgens mij had ik geen beter reisgezelschap kunnen treffen…

Spread the word: WHEN CHILDREN PLAY, THE WORLD WINS!

Liefs en hopelijk tot ziens tijdens mijn volgende reis,

Chris

Allereerst: I feel better. Ik eet en drink weer goed & hou alles goed in mijn lichaam!

Vanochtend zijn we vroeg uit het hotel in Gisenyi vertrokken om onze reis verder voort te zetten en af te sluiten in Kigali. Onze eerste stop was bij een weeshuis. Petra had ons al voorbereid door te vertellen dat het een heftige situatie kon zijn.
Nou, dat was het zeker! Natuurlijk werden we weer warm ontvangen en was iedereen erg blij met onze komst. In het weeshuis verblijven 600 kinderen waarvan 28 kinderen met een beperking.
Allereerst hebben we een estafette gedaan waarbij je in tweetallen naar een bak water moest rennen, je handen moest wassen en ook weer schoon moest maken. Een spel met een duidelijke boodschap dus! Erg belangrijk!
Na het spel hebben de kinderen weer voor ons gezongen en daarna mochten wij binnen een kijkje nemen. Pfffff, 3 enorm zielige kinderen die op de grond zaten en ik ben bang dat zij hier al jaren zitten en dat de aankomende jaren ook zullen blijven doen… Het deed veel met me, de situatie voor kinderen met een beperking in Nederland is echt 239089239024 keer beter. Dat verdienen deze kinderen toch ook? De slaapzaal was ook echt geen pretje, kinderen slapen hier waarschijnlijk met meerdere kinderen in 1 bed en hun behoefte wordt gewoon op de grond gedaan aangezien er geen luiers zijn. Het stonk er ook enorm naar het apenverblijf in een dierentuin, verschrikkelijk!
Wees zijn is al verschrikkelijk, daar kies je als kind niet voor. En dan ook nog leven in zo’n vreselijke situatie. BAH!

Met mijn gedachten nog bij de lieve kinderen reden we weer verder. Op het programma stond een afspraak bij het Ministerie maar dit is helaas niet doorgegaan. We zijn doorgereden om wat souvernirs te scoren en daarna hebben we nog een primary school bezocht.

Op deze school krijgen 2000 leerlingen onderwijs. De helft in de ochtend en de andere helft in de middag. De school zag er aardig goed uit en had zelfs een liberary waar kinderen boekjes kunnen lenen. Op het veld hebben wij weer deelgenomen aan het spel wat de coach gaf. Het spel zat goed in elkaar en elke coach die ik tot nu toe heb zien lesgeven heeft zijn zaken goed voor elkaar!
We spraken ook met de directeur van de school en die was erg blij met onze komst. Hij vond ons ‘sterren’ en wenste ons maar ook onze vrienden en familie in Nederland het allerbeste toe!

Het Genocide Memorial was vandaag helaas al vroeg gesloten, morgen is onze allerlaatste dag en hopen we hier toch nog een bezoekje aan te kunnen brengen.
Ik ga mezelf nu even klaarmaken voor een laatste diner met onze groep en de medewerkers van het kantoor van Right To Play in Kigali.

De tijd is werkelijk waar voorbijgevlogen. In korte tijd heb ik enorm veel gezien, beleefd, meegemaakt, gedaan en geleerd. Voor mij is het een kleine droom die is uitgekomen en dat zal voor altijd in mijn gedachten blijven. Onderling was het een geweldige week, we hebben het erg gezellig met elkaar gehad en de kracht  die de Afrikaanse mensen uitstralen geeft mij ook enorm veel power om door te gaan met datgene wat ik allemaal wil bereiken in mijn leven.
Af en toe zeuren als iets tegenzit mag, maar doorgaan en lachen helpt toch echt het beste!

Morgenavond gaat ons vliegtuig weer de lucht in, vrijdagochtend ben ik in Brussel en ’s middags hoop ik weer in Nijmegen te zijn. Vanuit Nijmegen zal ik mijn laatste verhaal INCLUSIEF foto’s met jullie delen!

Volg je droom, geniet van het leven & laat anderen lekker meegenieten!

Heel veel liefs, Chris

Als eerste maakten we een stop bij het Right To Play kantoor in Gisenyi. Hier hebben we veel te horen gekregen over de verschillende projecten en over de manier van werken met coaches. Het was erg interessant om te horen op welke gebieden en voor welke doelgroepen Right To Play activiteiten organiseert.
Het hoogtepunt hier was zeker het momenten waarop we met elkaar (wij en de kantoormedewerkers) liedjes over Right To Play gingen zingen, geweldig! Hopelijk kan ik jullie hier nog een keer een filmpje van laten zien.
Zoveel power. Heerlijk; mensen met een missie, ik hou ervan!

Na het bezoek aan het kantoor zijn we doorgegaan naar de plaatsvervangende burgermeester. Met haar hadden we een zeer positief gesprek over hun samenwerking met Right To Play. Meerdere keren gaf ze aan hoe blij dankbaar ze is. ‘God bless you’.

Het volgende bezoek was een centrum waar veel georganiseerd word voor jongeren op verschillende gebieden. Niet alleen op het gebied van sport en spel, maar ook drama, kunst en muziek. Zo is er daar bijvoorbeeld ook een lied geschreven over HIV om op die manier mensen te kunnen informeren. Kinderen worden hier ook gestimuleerd om verder te gaan en een beroep te leren, voor zover dat natuurlijk mogelijk is. We spraken ook met een coach, Innocent was zijn naam en het was leuk om van hem te horen hoe hij aankijkt tegen het leiden van groepen en het hebben van een voorbeeldfunctie. Behalve al het goede wat we hoorden werden we ook geconfronteerd met straatkinderen. Er leven ongeveer 500 kinderen in Gisenyi op straat, dit komt vaak door de Genocide of HIV. Er is voor hun wel een plek waar ze eventueel naartoe kunnen om een vak te leren (bouwen, schilderen, wassen) maar dat is op een eiland. Deze kinderen willen hier niet naartoe, wat redelijk logisch is, ze willen niet ergens anders ‘weggestopt’ worden. Bij het centrum was ook een klas met dove kinderen, met hun hebben we nog even een potje volleybal en basketbal gespeeld. Cool!

Na het centrum zijn we doorgereden naar een primary school. Toen we aankwamen waren heeeel veel kinderen met hun leraar of lerares zich aan het klaarmaken om te zingen en te dansen. Stel je dit maar eens voor; je stapt uit de auto op een uitgestrekt veld en ziet allemaal kinderen iets speciaals doen voor JOU! Het ontroerde mij en heel stiekem heb ik wat tranen weggepinkt.
Na de tranen was ik alweer gauw bij de les aangezien ik kennis heb gemaakt met de ‘wc’ van de school. Oooo, als ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel. Ik voelde me daarna ook heel vies maar moest stiekem wel lachen om alle Afrikanen die om mijn ‘wc’ aan het lachen waren. Het is wat; een blanke die even zijn behoefte doet in een hokkie… Verschrikkelijk. Ik zal jullie de details besparen!

Het was een bijzonder ontmoeting met deze schoolkinderen! Ze zijn zo blij met onze komst, geweldig! We hebben ook een kijkje genomen in verschillende klassen waar iedereen voor ons ging zingen. Natuurlijk konden wij niet achterblijven met het aanleren van ‘hoofd, schouder, knie en teen’.
Ik vond het wel moeilijk dat in de klas veel kinderen zaten die les krijgen en in de deuropening de kinderen stonden die geen mogelijkheid tot onderwijs hebben. Het blijft oneerlijk!

Het laatste bezoek was aan een andere school. Ik was blij dat we daar aankwamen en lachende gezichten zag. Ik kon wel even wat vrolijkheid gebruiken aangezien we net daarvoor een lijk in het water hadden zien liggen. Bah, dat beeld zal ik niet gauw vergeten. Gelukkig overheerst nog wel het fijne gevoel van de lieve kinderen en het fantastische werk van Right To Play!
De coach bij deze school was werkelijk fantastisch; hij gaf het goede voorbeeld, legde uit waarom een bepaald spel gespeeld werd, sprak met de kinderen en was bovenal erg enthousiast. Zo hoort het te zijn!
Na het spelen van wat spellen zijn we met een aantal oudere kinderen een ruimte in te gaan om een discussie aan te gaan. Het was bijzonder om te horen waarom zij sport en spel zo belangrijk vinden; ze gaan niet het foute pad op, het is goed voor de gezondheid, ze leren om samen te werken en krijgen er vrienden door. Femke en Barbara hielden ook nog een betoog over het harde werken in de sportwereld. Ze vertelden de kinderen o.a. dat je leert om om te gaan met winnen en verliezen en dat sport heel fijn kan zijn om de nare dingen in het leven te vergeten. Barbara vertelde ook nog tegen de kinderen dat sport ook zeker toegankelijk is voor meiden, wij waren het voorbeeld aangezien we hier op veldbezoek zijn met 6 vrouwen waarvoor sport een belangrijk punt in het leven is.

Wat een dag, wat een dag!
Ik leer hier enorm veel en hoop dat ik jullie iets mee kan geven door deze verhalen. Ik voel me nog steeds enorm bevoorrecht en zal mezelf zo ook altijd blijven voelen…
Ik weet even niet hoe ik verder dit verhaal moet afsluiten. Ik zit een beetje ‘vol’ van alle indrukken, het is niet niks!

Carpe Diem, Chris

’s Middags hebben de chauffeur en Right  To Play medewerkster Hope ons naar Gisenyi gebracht. Het was erg proppen in de auto met vele spullen, toch paste alles erin. Onderweg heb ik genoten van het landschap; heel veel heuvels en veel groen. Gewoon supermooi! Af en toe schrok ik wel enorm van alles mensen, auto’s en fietsen op de weg. Een ongeluk zit in een klein hoekje…

Tijdens het auto rijden zag ik vrouwen die hun kleding in een beekje met wat water waste, mensen die bij de berg stonden in de hoop daar wat water uit te putten en kinderen, jongeren & ouderen die op hun hoofd van alles droegen.
Zelfs kleine kinderen, die nog maar net konden lopen, ontfermden zich over hun kleine broertje of zusje door deze in een doek te dragen of liepen met kleine ‘jerrycans’  om ergens ver weg wat water te halen.

Onderweg kwamen we ook langs een Congolees vluchtenkamp. Vergelijkbaar met een grote partytent met daar omheen wat zeil. Stel je het eens voor dat je daarin moet leven met heel veel andere mensen om je heen. Kamperen is leuk, maar voor langere tijd in een tent te leven en eigenlijk geen vooruitzicht te hebben op een betere situatie is toch verschrikkelijk? Het raakte mij, het deed mij even pijn. Het is zo oneerlijk verdeeld in de wereld!

Tijdens de autorit vroegen wij onszelf ook af wat er gebeurt als er iemand ziek is. Nou, dat antwoord is heel simpel. Niks! Als er in Nederland iemand een hartaanval of wat dan ook krijgt bellen wij een ambulance en staat die binnen no time voor de deur. Hier is dat onmogelijk. Hoe moeten deze mensen in vredesnaam iemand bereiken die kan helpen? Geen telefoon, geen internet. Niks!
Deze mensen doen overdag ook niks, puur omdat er gewoon niks te doen is. Het enige wat er gedaan kan worden is langs de weg lopen, spelen met stokken en dingen sjouwen.. en dat dag in dag uit!

Nu ik dit typ zit ik even aan de bar. Als ik de straat uitloop kom ik bij de grensovergang voor Congo, hier hebben we vanuit de auto even gekeken. Ik vond het niet cool, ik vond het naar.. waarom weet ik niet, wegwezen dacht ik!

De tijd vliegt enorm snel voorbij! Morgen is het alweer dinsdag, ik heb opnieuw zin in een nieuwe dag en weet zeker dat het weer een bijzonder dag zal worden!

Tot morgen, Chris

Buiten viel ook op dat de straten erg schoon zijn en er ook op zondag hard gewerkt word om alles goed schoon te houden.
Om 10 uur zijn we met de hele groep vertrokken richting het Genocide Memorial. Helaas werden wij daar teleurgesteld en mochten we niet naar binnen. Reden: de president zou langs kunnen komen. Of dat waar is betwijfelen we… maargoed, we mochten niet naar binnen dus moest er gekeken worden wat we dan in de ochtend gingen doen! Om de tijd even te doden wilden we onderling een balletje trappen, maar helaas, ook dat mocht niet want de president zou komen…. yeah right!

We hebben veel rond gereden in de auto waarbij ik nog meer enge mannen met enge geweren heb gezien. Maar ook Afrikaanse vrouwen met mooie kledij, mannen die zwaar sjouwwerk verrichten en kindjes die maar naar ons bleven zwaaien.

De volgende stop was bij een youth centre waar kleine kinderen maar ook jongeren van mijn leeftijd heerlijk aan het sporten waren. Ik raakte in gesprek met een jongen van een jaar of 20, na een tijdje vroeg ik of hij nog broers of zussen had. Hij vertelde dat hij nog 2 broers had en dat de rest van de familie was vermoord tijdens de genocide. Daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. Wow, nu kwam de ellende van een aantal jaar geleden wel heel dichtbij! Heftig, heftig, heftig! Meteen dacht ik; ‘zouden de mensen hier weten hoe goed wij het in Nederland hebben’. Ik denk het niet, want hoe moeten ze aan die kennis komen? Deze mensen leven in enorme shit maar ze doen echt enorm hun best om er het beste van te maken!!! Respect, heel veel respect!

Na onze trip hebben we heerlijk wat gegeten, daarna hebben wij het kantoor van Right To Play bezocht en kregen we een presentatie over datgene wat RTP allemaal in Rwanda doet, Erg interessant en leerzaam! Zo hoorde ik dat veel ouders enige tijd geleden nog niet echt geloofden in de kracht van sport en spel, zij hielden hun kinderen het liefste thuis. Inmiddels is deze situatie in positieve zin veranderd en nemen er steeds meer kinderen deel aan de activiteiten en programma’s van Right To Play. Good work!

Het toppunt van de dag was de community play day! Dit speelde zich af op een uitgestrekt veld, op een afgelegen plek waar de armoede duidelijk zichtbaar was. We werden warm ontvangen en de 2 coaches die ruim 30 kinderen onder hun hoede hadden leverden prachtig werk! Ze hadden alle kinderen goed onder controle en zorgden dat de kinderen ook wat leerden. Zo was er een spelletje met stellingen over HIV/aids; al spelenderwijs proberen ze deze kinderen dus kennis mee te geven over deze gezondheidsproblematiek. Zo zie je dus dat sport en spel een geweldig middel is om kinderen nieuwe kennis bij te brengen. De coaches gingen op een goede manier met de kinderen om en ik had echt het idee dat de kinderen alle activiteiten ook heel erg leuk vonden.

Het was bijzonder; bijzonder om een kind van 6 zorgzaam te zien voor haar babyzusje zonder luier, bijzonder hoe kinderen je aanraken om te zien of de huidskleuren afgaven, bijzonder om te zien hoe graag de kinderen willen leren, bijzonder om te zien hoe Femke en Barbara een clinic gaven over zwemmen en schaatsen en bijzonder om te voelen hoe het is om even ‘1 van hun te zijn’.

Toen we met de auto wegreden kwamen er een aantal kinderen achter de auto aangerend, erg apart maar toch ook speciaal. Dat geeft je veel waardering. Ik voelde me ook af en toe wel een beetje beroemd en weet nu hoe Beatrix zich soms voelt; altijd maar zwaaien en lief lachen haha. Nou, als ik daar kinderen vrolijk mee maak dan doe ik dat met heel veel plezier en liefde!

Wat de dag ons morgen gaat brengen is 1 groot raadsel. Morgen gaat de president de speech houden en hoe het volk daar op reageert is nog even afwachten. Wij hebben net onze spullen gepakt; een aantal spullen blijven in Kigali waar wij woensdag weer opnieuw zullen arriveren. De rest van de spullen nemen we met de auto mee naar Gisenyi, waarschijnlijk zullen wij ’s middags die kant opgaan als het hopelijk wat rustiger is op straat.

Ik vind het wel een beetje spannend en hoop dat er geen nare dingen zullen gebeuren rondom de activiteiten van de president. Gelukkig worden wij goed begeleid door de medewerkers van het Right To Play in Kigali, dat gaat dus zeker goedkomen!

Vanavond hebben wij met Right To Play medewerker Eric en chauffeur Steve gegeten in een leuk restaurantje. Er was ook swingende muziek aanwezig dus hebben wij ook nog even onze heupen flink laten bewegen. Ik als fanatieke danseres vond dit natuurlijk helemaal geweldig whaha… Het hoogtepunt was wel dat een Afrikaanse man met mij wilde dansen, oooo, ik plaste nog net niet in mijn broek van het lachen. Ik heb zoooo’n hekel aan dansen. Maar: atijd blijven lachen

Carola en ik zetten nog even snel de eerste foto’s op de laptop en gaan daarna, in een diepe slaap, de indrukken van vandaag een plekje geven. Het is niet niks maar nog steeds vind ik het erg bijzonder dat ik dit allemaal mee mag maken en mezelf ook bij terugkomst in Nederland in kan blijven zetten voor Right To Play!

Hopelijk tot morgen vanuit Gisenyi!

Liefs, Chris

Vanochtend is het vliegtuig vanuit Brussel met kleine vertraging de lucht in gegaan. Het was wat mistig, ik werd meteen bang voor een tweede aswolk maar gelukkig viel het mee J
De vlucht is prima verlopen; gezelligheid, 45 minuten slaap in 8 uur tijd, aardbeienijs, Franse kaas, muziek & Sudoko.. ik heb mezelf prima vermaakt!

De aankomst op het vliegveld van Rwanda verliep ook zonder problemen al schrok ik wel van enge mannen in groene pakjes met flinke geweren. Wow, dat zie je in Nederland niet zo gauw. Een Rwandese medewerker van Right To Play lachte toen hij mijn reactie zag, voor hem is het de normaalste zaak van de wereld…

Onderweg naar het hotel maakten we ook meteen kennis met de rijstijl van Afrikanen, flinke chaos.. heerlijk, ik vind het stiekem wel cool!

Het hotel ziet er goed uit en de mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam!
We hebben net met ons groepje wat gegeten en het een en ander doorbesproken.

Morgenochtend bezoeken we het Genocide Memorial. Hier zullen wij versteld staan van de verschrikkelijke geschiedenis die Rwanda kent, ik ben erg benieuwd. Het zal vast en zeker erg indrukwekkend zijn!
Daarna gaan we naar een Community Play Day waar Femke en Barbara een clinic zullen geven. Geweldig om meteen actief bezig te zijn, zo zien we dus meteen wat Right To Play doet en hoe de kinderen dit ervaren. Ik verheug me nu al op alle lieve, mooie, stralende en hopelijk genietende kindergezichten!

Het programma voor maandag is nog even afwachten. Onlangs zijn er presidentsverkiezingen geweest en maandag zal de president een speech houden. Het hele volk schijnt dan vrij te zijn, het is dus nog even afwachten of onze geplande activiteiten voor die dag door kunnen gaan!

Ik vind het heel bijzonder om dit allemaal mee te mogen maken en kijk uit naar morgen; nog meer nieuwe indrukken!
Ik voel me goed en ben er van overtuigd dat wij heeeeeele mooie dingen gaan beleven de aankomende dagen!

Slaap lekker, Chris

When children play, the world wins!
 
Liefs, Chris

Vrijdag nog een verhaal voor vertrek uit Nederland, zaterdagavond of zondag een verhaal over de eerste belevenissen in Rwanda… I can’t wait!

Lieve allemaal,

het aftellen is nu toch echt echt echt echt echt ECHT begonnen! Over 4 weken vlieg ik om 10.40u weg uit Brussel om vervolgens om 18.50u in Kigali, Rwanda te landen!

Mijn visum is inmiddels ook in orde en zit netjes in mijn paspoort. De malariatabletten liggen ook al in het zicht zodat ik niet vergeet om die te gaan slikken en daarnaast leg ik af en toe wat spulletjes bij elkaar om mee te nemen.

Ik vind het spannend maar dat hoort er natuurlijk bij! Ik heb erg veel vertrouwen in de groep mensen waarmee ik op pad ga; met elkaar zullen wij een zeer bijzondere week beleven waar nog lang over na zal worden gepraat…

Ik hou jullie op de hoogte!

De afgelopen tijd is er vanuit Right To Play hard gezocht naar een nieuwe datum om alsnog af te reizen naar Afrika. Dit is gelukt en vandaag heb ik te horen gekregen dat de tickets zijn geboekt en wij op 4 september vanuit Brussel af zullen reizen naar RWANDA!

Samen met studente Carola van Dunnen, schaatster Barbara de Loor, zwemster Femke Heemskerk, projectmedewerkers Petra van der Heij en Joke Snelders zal ik vanaf 4 september een aantal mooie projecten van Right To Play gaan bezoeken!

De aankomende tijd zal ik bezig zijn met het (opnieuw) inplannen van presentaties en het leggen van contact met de media! Tips en ideeën zijn hierbij natuurlijk van harte welkom.

Ik vind het geweldig dat ik alsnog naar Afrika ga en voel mezelf een zeer bevoorrecht mens! Voor mij is er niets mooier dan iets te kunnen betekenen voor een ander……

Via deze site hoop ik vanuit Rwanda dagelijks verslag te kunnen doen van al onze belevenissen! Het lijkt mij erg leuk om dit met jou te kunnen delen!

LOOK AFTER YOURSELF, LOOK AFTER ONE ANOTHER